Depresja sezonowa

Depresja sezonowa (SAD) lub inaczej sezonowe zaburzenie afektywne/ zaburzenie nastroju – te zaburzenia nastroju przybierają postać cyklicznie nawracających sezonowo, w zależności od pory roku, występują jesienią i zimą.

Depresję sezonową należy odróżnić od depresji klinicznej, w której zmiany nastroju występują na głębszym poziomie emocjonalnym. Nie są poznane jeszcze wszystkie przyczyny depresji sezonowej, uważa się, że głównym czynnikiem jest niedobór światła w okresie jesienno – zimowym, na który osoby wrażliwe reagują rozregulowaniem zegara biologicznego. W zimie gorzej czuje się aż 90% osób, jednak tylko u 2% do 10% można stwierdzić występowanie objawów depresji sezonowej. Innymi, obok niedoboru światła, czynnikami, jakie mogą wpłynąć na wystąpienie depresji sezonowej jest temperatura, ciśnienie, wilgotność powietrza. SAD miewa czasem charakter nawrotowy, a więc dolegliwości mogą powtarzać się wraz z nastaniem kolejnej jesieni zimy w kolejnych latach. Depresja sezonowa powoduje u osób, które jej doświadczają poczucie smutku, przygnębienia i beznadziejności.

Objawy to: nadmierna senność, duży (lub obniżony) apetyt, spadek energii, apatia, lęk, drażliwość, nerwowość, kłopoty z koncentracją, wahania nastroju, brak motywacji, utrata zainteresowań, zobojętnienie, osłabienie popędu seksualnego a u kobiet nasilenie objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego. SAD występuje częściej u ludzi młodych, najczęściej pomiędzy 20 a 30 rokiem życia, częściej chorują kobiety. Najskuteczniejszą obecnie formą leczenia tego rodzaju depresji jest fototerapia, czyli naświetlanie specjalnymi lampami emitującymi światło o widmie zbliżonym do światła słonecznego. Fototerapia praktycznie nie ma skutków ubocznych i jest dobrze tolerowana przez pacjentów. Często sięga się także po pomoc psychoterapeuty, korzystne jest łączenie obu metod. Możliwe jest też skorzystanie z farmakoterapii, jednak nie jest to metoda powszechnie stosowana w przypadku depresji sezonowej.