Depresja kliniczna

WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) ocenia dziś depresję jako czwarty wśród najpoważniejszych zdrowotnych problemów na świecie, cierpi na nią około 350 mln osób.

Szacuje się, że w naszym kraju może być nią dotkniętych do 1,5 mln osób. W dużej mierze taka skala zachorowalności na depresję spowodowana jest zmianami cywilizacyjnymi. Ewolucja nie przygotowała nas na tempo życia, jakiemu obecnie musimy sprostać, na radzenie sobie ze współczesnym trybem życia, kolejnymi piętrzącymi się wyzwaniami, bycie pod presją nieustannych intensywnych bodźców. Na taki tryb życia często reagujemy przewlekłym stresem, spadkiem nastroju, napięciem, objawami somatycznymi w ciele. Kumulacja stresu może wywołać objawy depresyjne. Innym rodzajem depresji jest tzw. depresja endogenna, zwana ciężką, która nie jest wywoływana jakimiś konkretnymi wydarzeniami czy splotem stresujących okoliczności, a zaburzeniami (chemicznymi, hormonalnymi) pracy mózgu. Ta ciężka postać depresji wymaga bezwzględnie leczenia psychiatrycznego,czasem także hospitalizacji chorego.

W przypadku lżejszych od depresji endogennej postaci depresji formą pomocy jest psychoterapia, często połączona z farmakoterapią (leki antydepresyjne). Mężczyźni inaczej niż kobiety przeżywają depresję, prawdopodobnie w dużej mierze spowodowane jest to wysokimi wymaganiami, jakie otoczenia stawia mężczyznom. Kobiety częściej zgłaszają się po pomoc (czy znaczy to, ze realnie częściej niż panowie chorują, nie wiadomo do końca, być może po prostu mężczyźni zmagają się ze swoją chorobą samotnie, nie zgłaszając się po fachowe wsparcie). U kobiet częściej występują zaburzenia nastroju, u mężczyzn dolegliwości somatyczne, takie jak obniżona odporność i częstsze zachorowania, bóle głowy, brzucha, mięśni, brak apetytu, zmęczenie. Bardzo częstymi objawami są też drażliwość, nerwowość, agresywność, zaburzone kontakty z rodziną, obniżenie funkcji seksualnych.

Często mężczyźni cierpiący na depresję podejmują działania destrukcyjne, np. nadużywają alkoholu. Jakie objawy mogą nasunąć podejrzenie epizodu depresyjnego? Obniżony nastrój, smutek, płaczliwość, drażliwość, zaburzenia koncentracji, spadek energii, objawy somatyczne w ciele, bezpodstawny lęk, ciągłe uczucie niepokoju, anhedonia (niemożliwość odczuwania szczęścia, radości), bezsenność, zaburzenia łaknienia, zaburzenia pracy przewodu pokarmowego, apatia, męczliwość, niska samoocena, myśli o śmierci, myśli samobójcze, zaburzenia pamięci, utrata energii, zaburzenia życia seksualnego, poczucie winy, apatie, bóle ciała (bez przyczyn medycznych). Jeśli dwa lub więcej z tych objawów utrzymują się minimum dwa tygodnie warto jest poszukać pomocy u specjalisty.